Trociowa matuka

Trociowa matuka

autor: Kuba Chruszczewski

            Sezon trociowy rozpoczęty, ruszamy na pomorskie rzeki. A tam – wiadomo: Zimowe łowienie troci to cieżkie oranie po dnie, zaczepy, (gdzie patyki tam wyniki)... Nieuniknione poważne straty w muchach. Można jednak spróbować je zminimalizować. Zachęcam do wypróbowania muchy, która z racji swojej specyficznej konstrukcji pracuje grotami do góry, jest więc trochę mniej podatna na zawady.

Do podwójnego haczyka bezbarwną nicią przywiazuję prłowy mylar. Pozostawiony odcinek ma około 1.5 długości trzonka haka. Nić pozostawiam z tyłu.

Przywiązuję skrzydełka z trzech par piór szyjnych lub siodłowych koguta. Układam je tak, aby znalazły się pomiedzy ramionami podwójnego haka. Węzeł zaklejam, odcinam nić.

Teraz mocuję skrzydełka. Poczynając od miejsca przywiazania mylaru, zaczesując promienie do góry, zwojami nici podążam w kierunku główki. Promienie dociśniete nicią trzeba potem ostrożnie wyczesać igłą.

Przygotowuję kształtkę, która posłuży do uformowania tułowia z mylaru. Do jej wykonania użyłem kawałka tworzywa dającego się łatwo wycinać nożyczkami. Na dolnej krawędzi przykleiłem odcinek lamety ołowianej.

Odwracam haczyk w imadle. Wsuwam kształtkę do mylaru.

Przywiązuję „brzuszek”. Warto dolną krawędź polakierować klejem szybkoschnącym, lub lakierem UV, to wzmocni część muchy najbardziej narażoną na kontakt z dnem.

Dodaję jaskrawą jeżynkę w formie kołnierzyka i oczka. Muszka gotowa.

Artykuł zamieszczony w Wiadomościach Wędkarskich 2017